PRAWO PACJENTA DO PRZECHOWYWANIA RZECZY
WARTOŚCIOWYCH W DEPOZYCIE

Pacjent przebywający w podmiocie leczniczym wykonującym działalność leczniczą w rodzaju stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne ma prawo do przechowywania rzeczy wartościowych w depozycie. Koszty realizacji tego prawa ponosi ten podmiot, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej.

Podstawa prawa: art. 39 i art. 40 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (Dz. U. z 2020 r. poz. 849) oraz rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2009 r. w sprawie prowadzenia depozytu w stacjonarnym zakładzie opieki zdrowotnej (Dz.U.2021.200 t.j.). 

Komentarz 

Przepisy ww. nie określają jakie rzeczy pacjent może złożyć do depozytu i w jaki sposób  należy oznaczyć szacunkową wartość rzeczy wartościowych pacjenta oddawanych do depozytu.

To do pacjenta należy decyzja czy chce oddać rzeczy do depozytu, a także wyznaczenie zakresu rzeczy, które do niego przekazuje.

Generalnie przyjmuje się, że pacjent w trakcie swojego pobytu w stacjonarnym podmiocie leczniczym ma mieć jak najmniej rzeczy „przy sobie”,  a rzeczy wartościowe powinien złożyć do depozytu. 

Jedyną wskazówką są uregulowania ww. rozporządzenia, zwane dalej: r.d.z.o.l. Osoba wyznaczona przez kierownika zakładu do prowadzenia depozytu powinna ustalić w porozumieniu z pacjentem wartość rzeczy oddawanych przez niego do depozytu. 

Paragraf 3 ust. 4 r.d.z.o.l. precyzuje, że w karcie depozytowej dokonuje się opisu rzeczy wartościowych oddanych do depozytu, określając ich cechy indywidualne, w szczególności nazwę, rodzaj, szacunkową wartość, barwę, markę i stan zużycia. W przypadku braku cech indywidualnych dokonuje się odpowiedniej adnotacji w karcie depozytowej. Z treści § 3 ust. 3 r.d.z.o.l. wynika obowiązek opatrzenia karty depozytowej podpisami osoby przyjmującej rzeczy do depozytu i pacjenta.